Nga Redaksia e Busulla.cc
19 Gusht 2026

Astronautët e NASA-s zbulojnë spektaklin që i mahniti

CAPE CANAVERAL — Një pamje që njerëzit në Tokë e shohin vetëm në kushte të caktuara, për astronautët e Stacionit Ndërkombëtar të Hapësirës është bërë pjesë e një spektakli të jashtëzakonshëm që zhvillohet përpara syve të tyre. Dy astronautë të NASA-s, të cilët ndodhen prej rreth gjashtë muajsh në orbitë, kanë treguar përvojën e tyre të shikimit të aurorave veriore dhe jugore nga hapësira.

Dhe përshkrimi i tyre është i jashtëzakonshëm.

Sipas astronautëve, edhe pse eklipset janë ndër fenomenet më spektakolare që mund të shihen nga Toka, pamja e aurorave nga hapësira është diçka krejt tjetër. Nga dritarja e Stacionit Ndërkombëtar të Hapësirës, Toka nuk duket thjesht si një planet blu.

Në momente të caktuara, skaji i saj mbulohet nga një perde gjigante drite që ndryshon formë dhe ngjyrë ndërsa astronautët lëvizin me mijëra kilometra në orë rreth planetit.

Një spektakël që nga Toka duket krejt ndryshe

Aurorat janë një nga fenomenet më të bukura natyrore në planet.

Në Tokë, njerëzit udhëtojnë mijëra kilometra drejt vendeve si Norvegjia, Islanda, Finlanda, Suedia, Kanadaja ose Alaska për të parë dritat veriore.

Por astronautët kanë një avantazh unik.

Ata nuk i shohin aurorat vetëm nga një pikë në sipërfaqen e Tokës.

I shohin nga lart.

Kjo ndryshon plotësisht perspektivën.

Në vend që të shohin vetëm një pjesë të qiellit të ndriçuar, astronautët mund të shohin atmosferën e Tokës si një vijë gjigante drite që përshkon horizontin.

Nga orbita, ngjyrat formojnë një unazë të ndritshme rreth planetit.

Dhe kjo është një nga arsyet pse fotografitë e marra nga astronautët janë kaq spektakolare.

 Çfarë i krijon këto drita?

Aurorat krijohen nga ndërveprimi midis aktivitetit të Diellit dhe fushës magnetike të Tokës.

Dielli lëshon vazhdimisht grimca të ngarkuara në hapësirë.

Kur këto grimca arrijnë pranë Tokës, fusha magnetike e planetit i drejton një pjesë të tyre drejt rajoneve polare.

Atje, grimcat përplasen me gazrat në atmosferën e sipërme.

Rezultati është drita që ne e njohim si aurora borealis në veri dhe aurora australis në jug.

Ngjyrat ndryshojnë në varësi të gazrave atmosferikë dhe lartësisë në të cilën ndodhin ndërveprimet.

E gjelbra është një nga ngjyrat më të zakonshme.

Por aurorat mund të shfaqin edhe nuanca të kuqe, vjollcë, rozë dhe blu.

Nga hapësira, këto ngjyra mund të krijojnë një pamje që duket pothuajse si një efekt special filmi.

Astronautët kanë një “vend të parë” për spektaklin

Stacioni Ndërkombëtar i Hapësirës orbiton Tokën në një lartësi prej rreth 400 kilometrash.

Kjo do të thotë se astronautët janë mjaftueshëm lart për të parë një perspektivë krejtësisht të ndryshme të planetit.

Por një tjetër faktor e bën përvojën e tyre të veçantë.

Stacioni lëviz shumë shpejt rreth Tokës.

Kështu, astronautët mund të kalojnë nga një rajon i planetit në tjetrin dhe të shohin fenomene atmosferike që ndryshojnë me shpejtësi.

Për ta, një natë normale pune mund të shndërrohet papritur në një spektakël natyror.

Të shohësh të dyja aurorat nga hapësira

Një nga aspektet më interesante të përvojës së astronautëve është mundësia për të parë aurorat në të dy hemisferat.

Në Tokë, një person që ndodhet në Norvegji mund të shohë aurorën veriore.

Një person në Australi ose Antarktidë mund të ketë mundësinë të shohë aurorën jugore.

Por nga hapësira, astronautët kanë mundësi të shohin një pamje shumë më të gjerë të planetit.

Kjo e bën Stacionin Ndërkombëtar të Hapësirës një nga vendet më të jashtëzakonshme nga ku mund të studiohen fenomenet atmosferike.

Pse fotot nga hapësira bëhen menjëherë virale?

Ka diçka të veçantë në fotografitë e Tokës nga orbita.

Ato na tregojnë një planet që zakonisht e shohim vetëm nga sipërfaqja.

Një qytet që nga toka duket i madh mund të duket si një pikë drite.

Një stuhi mund të duket si një spirale gjigante.

Një kontinent mund të duket si një formë e ndriçuar në errësirën e hapësirës.

Dhe aurorat e bëjnë këtë pamje edhe më dramatike.

Në vend të një qielli të errët, fotografitë tregojnë një planet të rrethuar nga një perde gjigante drite.

Kjo është arsyeja pse imazhet e aurorave nga ISS janë ndër fotografitë më tërheqëse që astronautët publikojnë.

Dielli mund ta ndryshojë spektaklin

Intensiteti i aurorave lidhet ngushtë me aktivitetin diellor.

Kur Dielli është më aktiv, mund të ndodhin stuhi diellore më të fuqishme.

Këto ngjarje mund të shkaktojnë aurora që shfaqen shumë më larg nga polet sesa zakonisht.

Në raste të veçanta, dritat veriore mund të shihen edhe në vende ku zakonisht nuk shfaqen.

Për fotografët dhe astronomët amatorë, këto janë momentet më të kërkuara.

Por për astronautët në orbitë, perspektiva është edhe më e jashtëzakonshme.

Ata mund të shohin efektet e aktivitetit diellor në një shkallë planetare.

 Një nga përfitimet e rralla të jetës në orbitë

Astronautët kalojnë muaj larg familjeve dhe Tokës.

Puna e tyre kërkon eksperimente shkencore, mirëmbajtje të pajisjeve dhe një rutinë shumë të disiplinuar.

Por një nga përfitimet më të veçanta është diçka që nuk mund të blihet me para:

mundësia për të parë Tokën nga hapësira.

Nga ISS, astronautët mund të shohin lindje dhe perëndime të Diellit shumë më shpesh sesa njerëzit në sipërfaqen e planetit.

Ata mund të shohin qytete të ndriçuara gjatë natës.

Mund të shohin stuhitë.

Dhe në netët e duhura, mund të shohin aurorat që përhapen mbi atmosferë.

Një kujtesë për madhështinë e Tokës

Fotografitë e Tokës nga hapësira kanë edhe një efekt tjetër.

Ato tregojnë se sa i vogël duket planeti ynë në krahasim me hapësirën përreth.

Nga orbita nuk shihen kufijtë politikë.

Nuk shihen shtetet siç i shohim në hartë.

Shihen oqeanet, kontinentet, retë dhe atmosfera.

Aurorat formojnë një vijë drite që bashkon gjithë këtë pamje.

Për astronautët, kjo mund të jetë një përvojë shumë më e fuqishme sesa thjesht një fenomen astronomik.

Është një pamje e drejtpërdrejtë e planetit ku jetojnë miliarda njerëz.

“Asgjë nuk krahasohet me aurorat nga hapësira”

Astronautët e NASA-s kanë përshkruar pamjen e aurorave si një nga përvojat më të jashtëzakonshme të jetës në orbitë.

Dhe kjo është pikërisht ajo që e bën këtë histori kaq interesante.

Në Tokë, njerëzit presin orë të tëra në temperatura të ulëta për të kapur një fotografi të aurorës.

Në hapësirë, astronautët thjesht shikojnë nga dritarja.

Dhe përpara tyre shfaqet një planet i tërë i rrethuar nga drita.

Një spektakël që askush në Tokë nuk mund ta shohë në të njëjtën mënyrë.